Sonnenfeld Adolf

Położenie grobu: Aleja 17A – 1 - 7
Adolf Gustaw Sonnenfeld ps. „Adolfson” (ur. 19 września 1837 we Wrocławiu, zm. 28 maja 1914 w Warszawie) – polski skrzypek, dyrygent i kompozytor.
Syn handlarza skór Hirszla Sonnenfelda oraz Fryderyki Aron. Od 1854 r. studiował w lipskim konserwatorium u Ferdinanda Davida (skrzypce), Moritza Hauptmanna i Ernsta Friedricha Richtera (kompozycja).
Około 1857 roku, po przybyciu do Warszawy, zmienił wyznanie na protestantyzm (ewangelicko-augsburski).
Założyciel i dyrygent Orkiestry Warszawskiej (1867 r.). Komponował muzykę do wielu wodewilów, operetek, komediooper i oper wystawianych w warszawskich teatrach ogródkowych (m.in.: Barnaba Fafuła i Józio Grojseszyk, Donato, Król reporterów, Modniarka warszawska, Handzia, Piekło, Świtezianka, Pontesilea).
Publikował też łatwe fortepianowe utwory dla dzieci oraz kompozycje na skrzypce i fortepian.
Wybrane utwory: Nocleg w Apeninach – opera (1874), Podróż po Warszawie – operetka (1876), Pan Twardowski – balet (1860), Alfred Wielki – opera (1888), Albrecht Dürer w Wenecji – opera (1892).

Źródła

https://pl.wikipedia.org/wiki/Adolf_Sonnenfeld
https://sztetl.org.pl/pl/biogramy/3805-sonnenfeld-adolf-gustaw

Marsz "Vivat Lodz"
Źródło: https://www.youtube.com/watch?v=3mbxDI9Iv6Q