Przybora Jeremi

Położenie grobu: N – 2 - 23
Jeremi Stanisław Przybora (ur. 12 grudnia 1915 w Warszawie, zm. 4 marca 2004 tamże) – polski poeta, pisarz i satyryk.
Współtwórca (wraz z Jerzym Wasowskim) telewizyjnego Kabaretu Starszych Panów i Kabaretu Jeszcze Starszych Panów oraz radiowego teatrzyku Eterek, cyklu audycji telewizyjnych Divertimento, autor libretta do musicalu Piotruś Pan. Lektor Polskiej Kroniki Filmowej. Wydał prozą m.in. opowiadania, kolejne części swoich wspomnień Memuarów i zebrane teksty swoich wierszy Piosenki prawie wszystkie. Mistrzami i największymi inspiracjami Przybory byli m.in.: Tadeusz Boy-Żeleński, Andrzej Włast, Julian Tuwim, Jerzy Szaniawski, Konstanty Ildefons Gałczyński.
Ukończył ewangelickie Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie, a następnie studiował w Szkole Nauk Politycznych, Szkole Głównej Handlowej i anglistykę na Uniwersytecie Warszawskim, jednak żadnych z tych studiów nie skończył.
Był redaktorem czasopisma literacko-artystycznego Co Proszę?, w którym publikował swoje humoreski.
30 września 1939 wraz z Józefem Małgorzewskim i Marią Spticzyńską wygłosił anglojęzyczną wersję mowy pożegnalnej tuż przed przekazaniem Warszawy II służbom niemieckim.
W trakcie powstania warszawskiego był żołnierzem Armii Krajowej pod pseudonimem Doman, prowadził audycje w cywilnej rozgłośni Polskiego Radia, uruchomionej 9 sierpnia.
W kwietniu 1945 został lektorem komunikatów w łódzkim oddziale Polskiego Radia.
Po wojnie pracował w Rozgłośni Pomorskiej Polskiego Radia w Bydgoszczy, w której zadebiutował jako autor tekstów w cyklu audycji satyrycznych Pokrzywy nad Brdą.
W czerwcu 1948 podjął pracę w redakcji rozrywki, w której przez kolejną dekadę m.in. tworzył autorski Radiowy Teatrzyk Eterek. W 1958 wraz z Jerzym Wasowskim stworzył Kabaret Starszych Panów, który prowadził do 1966 roku.
Był scenarzystą chłodno przyjętego przez krytykę filmu Kazimierza Kutza Upał , pochodząca z filmu piosenka Kaziu, zakochaj się!, którą napisał z Jerzym Wasowskim, stała się przebojem.
W kolejnych latach napisał teksty piosenek dla innych wykonawców, m.in. dla Marii Koterbskiej (To będzie miłość nieduża, Domino i Nie mówmy, że to miłość) oraz Anny Marii Jopek i Marcina Kydryńskiego (Najcichszy tekst).
W 1974 otrzymał Złoty Mikrofon za całokształt działalności radiowej od lat przedwojennych.
W 1989 podczas 26. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu odebrał festiwalowe Grand Prix, nagrodę specjalną Polskich Nagrań i Karolinkę (nagrodę im. Anny Jantar) za całokształt twórczości.
W latach 90. wydał trzytomową autobiografię pt. Memuary oraz regularnie występował w programie Wojciecha Manna i Krzysztofa Materny MdM, do którego także pisał felietony.

Jeremi Przybora z córką Martą - 1996

Źródła

https://pl.wikipedia.org/wiki/Jeremi_Przybora
https://www.czczaplinski.com/post/portret-z-histori%C4%85-jeremi-przybora

To będzie miłość nieduża
Jeremi Przybora i Kalina Jędrusik
Źródło: https://www.youtube.com/watch?v=gzn030FfWBo